Słynny piłkarski stadion San Siro, na którym mecze rozgrywają Inter Mediolan i AC Milan, będzie areną piątkowej ceremonii otwarcia zimowych igrzysk olimpijskich. Mający piękną historię obiekt w najbliższych latach ma zostać… zburzony.

Oba mediolańskie kluby w listopadzie sfinalizowały zakup stadionu i otaczających go działek od miasta. Dwie najlepsze obecnie drużyny Serie A planują zburzyć San Siro i wybudować nowy obiekt, który ma być gotowy na mistrzostwa Europy w 2032 roku. Gospodarzem tej imprezy będą Włochy i Turcja.

Pojemność obiektu wynosi niespełna 76 tysięcy, ale na czas ceremonii otwarcia zostanie zmniejszona do 60 tys.

San Siro to nazwa dzielnicy, w której znajduje się stadion i otaczającego go parku. Jednak oficjalna nazwa została w 1980 roku zmieniona na Stadio Giuseppe Meazza, kilka miesięcy po śmierci legendarnego włoskiego piłkarza. Meazza był dwukrotnym mistrzem świata z reprezentacją Włoch. Spędził większość kariery w Interze, ale przez dwa lata grał również w Milanie. Później trzykrotnie był trenerem Interu.

Fani „Nerazzurrich” częściej używają nazwy Stadio Giuseppe Meazza niż sympatycy Milanu, ale dla większości kibiców piłkarskich na świecie stadion w Mediolanie to San Siro. Arena jest również nazywana „La Scala del calcio” (piłkarską La Scalą) na cześć słynnej mediolańskiej opery.

Stadion został zbudowany w rekordowym czasie 13 miesięcy, między sierpniem 1925 a wrześniem 1926 roku, co czyni go piątym najstarszym wciąż użytkowanym stadionem we Włoszech. Oficjalne otwarcie miało miejsce 19 września 1926, kiedy Inter pokonał Milan 6:2 w meczu towarzyskim. W październiku rozegrano pierwszy mecz ligowy, w którym Milan również przegrał 1:2 z Sampierdarenese.

Jednak obiekt 100 lat temu wyglądał zupełnie inaczej niż obecnie. Ówczesny prezes AC Milan Piero Pirelli był wielkim fanem angielskiej piłki nożnej i inspirował się tamtejszymi stadionami. Pierwotnie San Siro posiadało cztery oddzielne trybuny i zostało zaprojektowane wyłącznie do gry w piłkę nożną, bez bieżni lekkoatletycznej.

Stadion miał jednak powiązania z inną dyscypliną sportu, ponieważ służył potrzebom pobliskiego toru wyścigów konnych. Podczas gdy część przestrzeni pod trybunami służyła jako szatnie, prysznice i biura, inne funkcjonowały jako stajnie, stodoły i magazyny paszy.

San Siro pierwotnie miał pojemność 35 tys. miejsc, ale została ona zwiększona do 55 tys. w 1935 roku, kiedy wybudowano zakrzywione krawędzie łączące trybuny, wkrótce po tym, jak rada miejska kupiła stadion od klubu AC Milan.

W 1947 roku Inter dołączył do Milanu jako najemca San Siro, a wkrótce potem dobudowano drugi poziom trybun. Od 1955 roku pojemność wynosiła ponad 80 tys. (wówczas na stadionie były jeszcze miejsca stojące).

Przez ponad trzy dekady stadion pozostawał w dużej mierze niezmieniony, aż do ostatniej gruntownej renowacji przed mistrzostwami świata 1990 roku, kiedy to przybrał rozpoznawalny na całym świecie obecny kształt. Dobudowano trzeci poziom trybun z trzech stron, wsparty na kultowych cylindrycznych wieżach rozmieszczonych wokół, które zapewniają dostęp do górnych trybun.

Stadion gościł również wiele meczów reprezentacji Włoch. Podczas mundialu w 1934 roku rozegrano tu trzy spotkania, a w 1990 roku – sześć. W 1980 roku odbyły się tu też trzy mecze mistrzostw Europy.

Na San Siro organizowano też mecze rugby i walki bokserskie, a także liczne koncerty z udziałem włoskich i zagranicznych artystów, takich jak: Bob Marley, Bruce Springsteen, Michael Jackson, Madonna czy The Rolling Stones.

Stadion miał być gospodarzem finału Ligi Mistrzów w 2027 roku, ale UEFA zmieniła lokalizację ze względu na niepewną przyszłość stadionu. (PAP)

mg/ pp/